De heenreis 2 juli

Onder een genot van een Ben & Jerry ijsje ga ik het 1e verslag schrijven. Nou hier komt ie dan eindelijk hoor!

Vrijdagochtend om 0645 zijn we gewekt door de wekdienst van van der Valk hotel. Ik moet zeggen ondanks de vliegangst heb ik er heerlijk geslapen. ruime kamers, netjes verzorgd allemaal. Daarna hebben we ontbijt genutigd in de eetzaal en op deze was ook weer niks aan te merken heel veel keuze allemaal. Ik kon jammer genoeg weinig eten ivm met mijn vliegangst. Zag er zo ontzettend weer tegenop. Had ook bijna de keuze gemaakt om thuis te blijven. Maar ja dat zeg ik elk jaar en toch stap ik weer in. Om 0800 uur werden we door shuttle bus weggebracht naar Schiphol. Op naar de sealingafdeling daar de koffers ingeseald en toen naar de incheckbalie van United. Daar hebben we een kwartiertje moeten wachten en waren we aan de beurt. We vroegen nog of we konden bijboeken voor economy plus, dat kon maar daar hadden ze 3 plaatsen nog maar in de middenrij. Nou dankje de koek koek. Nee iemand met vliegangst kan beter niet aan beide kanten ingebouwd blijven. Nu zaten Gwenny en ik op rij 35 bij het raam en leon gelijk naast ons in de middenrij en dat beviel prima zo. We hadden een hele aardige al op leeftijd zijnde steward. Hij was zo Grappig met Gwenny. Hij noemde haar koningin Beatrix, omdat ze door het voetbal een diadeem met een oranje kroontje en strik ophad. Nou dat heeft ook geluk gebracht, want we werden door de piloot op de hoogte gehouden van de uitslag en deze was positief voor ons, waardoor het hele vliegtuig aan het klappen en juichen waren. Was wel een leuk gezicht. Ondanks een vertraging van een uur op schiphol zijn we wel rond 02.30 pm geland in Washington. Wel gepaard met de nodig turbulentie, niet normaal meer. Maar de piloot heeft ons veilig op de grond gezet.

toen begon de ellende van de immigratiedienst. Jeetje wat moesten we lang wachten zeg. Ongeveer een uur. Maar we stonden ook in de langzaamste rij met de meest chagerijnige chinees die ik ooit heb gezien. Maar ja dat wisten we al. We werden toch toegelaten hup weer in de rij om je paspoorten te laten zien en de koffers weer op de band gooien. toen weer in rij (pfffff die rijen hebben we nu wel gezien :D) Schoenen uit alles op de band. Gwenny erdoor, daarna Leon allemaal geen problemen en toen moest Meriam. Piep Piep Piep. nog een keer doorheen weer piep piep piep. Nou moest ik in een glazen kooi gaan staan wachten tot er iemand kwam. Leon hoe kan dat nou dat ie afgaat. Ik weer weet ik veel. Ja mag je nu niet meer mee dan. Ik dacht bij mezelf ja dat zou je wel leuk vinden he":D. Een mevrouw kwam eraan en nam me mee naar een stoel. Mocht ik op gaan zitten en vertellen waarom die afging. Ik euuuhhhhh geen idee. nou voeten de lucht in daarna met zo'n apparaat over heel mijn lichaam en toen helemaal betasten overal. Ze konden natuurlijk niks vinden en mocht ik mijn weg weer vervolgen.
Dat was nog haasten. We waren net op tijd bij de gate. We konden gelijk boarden. Deze vlucht ging goed en voordat we het wisten stonden we in Orlando. Eindelijk zeg.

Daar naar Alamo en dat ging ook snel. Jullie hebben een intermediate SUV, willen jullie niet meer ruimte voor zoveel dollar. Nee hoor. Echt niet, deze auto is natuurlijk veel ruimer dan wat jullie nu hebben, kijk maar. Hup plaatje erbij. Wij nee hoor, gewoon de intermediate. OK wat jullie willen. Ook geen extra opties klaar. Nou wat denk je. Jullie kunnen uit de rij van de Midsize kiezen. Ja hoor. Ze waren dus gewoon op de intermediate. Bedankt Florida Forum voor al deze informatie. We waren moe en als we dat niet wisten waren we er misschien wel mee akkoord gegaan.

Aangekomen bij de garage zag ik en Leon een mooie zilveren Ford Escape staan. Nou de keuze was gelijk gemaakt. Hup alles erin, tomtom aan en rijden met die kar. Zo gezegd zo gedaan. 40 minuten later kwamen we aan bij onze schitterende villa. Maar daar morgen weer meer over. Met foto's erbij, want anders wordt het zo saai allemaal.